۱۳۸۹ اسفند ۱۲, پنجشنبه

شعر

دستانت
تناقضی بود
بر تمام قوانبن
فیزیک
و نیوتن
و آن سیب درخت
و وجودت
پارادوکسی ست
در یکتایی وجود خدا
چشمانت
و نگاهت
هنر را به 8 می رساند
صدایت
و بانگ فریادت
هر دیکتاتوری را
سبز می کند

۲ نظر:

mona گفت...

شعر کوتاهت خوب بلند و بود و پر صدا!

محسن گفت...

دلم برا وبلاگت خیلی تنگولیده بود.به خودم گفتم که هرجروی هم که شده باید بیام کامن بزارم.
این شعرتو تو فیس بوک دیده بودم.زیباست پسر مثل قبل.
تو فکر یه کتاب باش!
جدی گفتم...