شعر

لانه را ساخته ام
بر بام درخت
بیا با هم برویم
برای با هم بودنمان
تهنا کافی است
جاذبه را
 دافعه کنیم

شعر

نیمی از جهان در چشمان توست بانو

و نیمی دیگر در انتظار گشودنش

شعر

تو می خندی
او می بیند
من می میرم

شعر

درخت 

به آخرین برگش دل باخته بود

برگ 

با باد رفت...

درخت

به باد رفت...

شعر

مادر چرا می گرید؟
پدر دیگر
عصایش هم خمیده شده است
تقصیر شما نیست...
مشکل آن اسپرمی ست
که 25 سال قبل
به مقصد رسیده است
تا من هنوز
 در چهارراه  اول
چراغ سبز را انتظار بکشم

شعر

می جنگم
میان هیچ و پوچ
نمی شود ها را
نمی شود فراموش کرد
فرق می کند
حال یا پنجاه سال بعد
وقتی قرار است درد باشد

شعر

راستی
حیاط خانه ما
یک در داشت
در پشتی هم نداشت
کلید داشتی آمدی ؟
امدی و دیگر مانده ای
شاید من بروم
از خانه ای دیگر
اما تو مانده ای
سیل هم بیاید
تو مانده ای
زلزله هم بیاید و
خانه خراب شود
باز هم مانده ای

شعر

سیگاری دیگر
آتشی دیگر
خاکستری دیگر
به واقع
تکرار می شوم در این میانه
سیگاری دیگر
آتشی دیگر
خاکستری دیگر
نه نمی چرخد جهان به کام ما
و شبان آنگونه بر بام ما رخنه کرده است
که لشگر اندوه
کورسوی چراغی را
با ستیز سرنیزه هایشان خون آلود می کند
چرا که امید در دیار یأس
                                 نمی روید هرگز

شعر

ترس ندارد
            تو می روی ....
               
                   من هم می روم
                                   به گا .....

شعر

هجوم خیالت
فکر را که می برد هیچ
خواب را که می برد هیچ

هجوم خیالت
من را می برد
بلند می کند
و در ناکجاآباد حضورت می گذارد
هجوم خیالت
                         درد دارد
                                        درد دارد
                                                    درد دارد

شعر

می دانم
نه آمدنت آغاز زندگی بود
نه رفتنت  پایان آن


              اما حضورت
                         تمام این بین بود

شعر

این طور قبول نیست
جنگ  ما
جنگ نابرابر بود
تو
با لبخندت مسلح شده بودی
و من
به امید دل نبستن آمده  بودم

شعر

حرف رفتنت که می آید

واژه ها
              برای شعر شدن
                                    بی تابی می کنند
                         

شعر

بیاورانم
بخوابانم
بیا و من را بخوابان
به زیر آفتاب بخوابان
در بهاران بخوابان
به درون حفره گنجشکی بخوابان
بیا و من را بخوابان
بخوابان تا بدوم
بخوابان تا همه صحرا را بدوم
بخوابان تا بدوم
بدوم و کوه ها را فتح کنم
بدوم تا
"اقرا باسم ربک الذی خلق" شوم
بیا و من را بخوابان
بیا و من را در کنارت بخوابان



اصل شعر متعلق است به رضا براهنی است با اندکی دخل و تصرف